Ria en Paul over de explosie in de Schutterijstraat
‘Bij een harde knal schrik ik nog steeds’
Ria en Paul de Blok konden al vrij snel terug naar hun appartement aan de Schutterijstraat. Toch is niet alles hetzelfde als voor de explosie in januari. “Als er vlakbij vuurwerk afgaat, zit ik soms weer rechtop in bed”, vertelt Ria. “Ik weet best dat het geen twee keer kan gebeuren. Maar de schrik zit er wel in.”
Die avond, om elf uur, stonden ze op het punt naar bed te gaan. Ze schrokken van een knal. Paul liep naar buiten en zag steekvlammen uit een woning van de buren komen. “Het was drie deuren verderop. Dan denk je maar één ding: weg hier.” Binnen een paar tellen stonden ze buiten. In hun pyjama liepen ze de kou en de regen in. Alleen de sleutels greep Paul nog mee. “Daar zat ook de autosleutel aan, dus we konden in de auto gaan zitten”, zegt hij. “Dat was wel koud, maar we zaten in ieder geval droog.”
Ze werden al snel opgevangen door de politie die hen naar het bureau bracht. Ria en Paul wilden de kinderen bellen, maar in alle haast hadden ze hun telefoons binnen laten liggen. “Gelukkig kwamen we een verzorger van de thuiszorg tegen”, vertelt Ria. “Hij kende ons en de nummers van onze kinderen stonden in zijn telefoon. Hij heeft ze gelijk gebeld. Inmiddels was het half één ’s nachts. De kinderen hebben ons opgehaald en ze hadden binnen de kortste keren een bed van boven naar beneden gesjouwd, omdat ik de trap niet op kan. Zoiets vergeet je nooit.”
Twee weken bij de kinderen
De volgende avond was er een inloopavond voor bewoners. “Wij zijn daar zelf niet naartoe gegaan. Dat hebben onze kinderen voor ons gedaan. We zijn twee weken bij hen gebleven, want er moest eerst worden onderzocht of de woningen weer veilig waren.”
Toen ze terugkwamen in hun appartement, zagen ze dat er flink wat schade was. “Gescheurde muren, beschadigde balkondeuren, de radiator was van de muur gekomen”, somt Paul op. “Ze zijn maanden bezig geweest om alles te herstellen.”
“In juli waren ze klaar”, zegt Ria. “Het waren lange maanden met steeds andere mensen over de vloer. Maar het was wel allemaal goed geregeld. Een medewerker van l’escaut kwam regelmatig langs of ze belde ons om te vragen hoe het ging. We kregen slachtofferhulp aangeboden en er was boven een kamer ingericht waar ik kon zitten of liggen als de rommel en drukte in mijn eigen huis me allemaal te veel werd.”
Blij dat we hier weer wonen
Wat vooral is blijven hangen, is hoeveel hun kinderen voor hen hebben gedaan. “Zij hebben ons er echt doorheen gesleept”, zegt Ria. “Van die eerste nacht tot en met alle afspraken en bijeenkomsten waar zij voor ons naartoe gingen. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor.”
Alleen bij een onverwachte harde knal, schiet Ria soms nog overeind. “Maar dat gaat wel over. We zijn gewoon heel blij dat alles is hersteld en dat we hier weer wonen.”