Column van de wijkbeheerder juni 2025

De stilte achter de muur

Ergens in Nederland overleed een man in zijn huis. Maandenlang lag hij daar onopgemerkt. Geen buur die hem miste. Geen vriend die langskwam. Pas toen er een vreemde geur werd opgemerkt, ontdekten mensen wat er was gebeurd. Helaas gebeurt dit vaker.

We wonen dicht bij elkaar, maar vinden het normaal dat we elkaar niet kennen. Soms groeten buren elkaar in de lift of op straat, maar vaak ook niet. Vroeger gingen buren bij elkaar op de koffie. Nu gebeurt dat bijna niet meer.

Toch is het goed om op elkaar te letten. Dat is geen bemoeienis, maar zorg voor elkaar. Als je de buren kent, merk je het als iemand zijn post niet ophaalt. Als je iemand al een paar dagen niet hebt gezien, kan je even aanbellen en vragen of alles goed gaat.

Voor mensen in huurwoningen is dit extra belangrijk. In buurten waar mensen vaak verhuizen, is het moeilijker om contact te maken. Daar is de kans op eenzaamheid groter. Een beetje aandacht kan echt het verschil maken. Soms zelfs een leven redden.

Ook voor l’escaut is deze sociale controle belangrijk. Wij weten vaak niet wat er achter een voordeur gebeurt. Misschien woont iemand in een extreem vervuild huis. Of komt één van jouw buren nooit buiten. l’escaut hoort het graag wanneer je denkt dat er iets aan de hand is in een woning bij jou in de buurt. 

Interesse tonen is iets anders dan je met iemand bemoeien. Maak een praatje in het trappenhuis. Doe een kaartje in de bus bij een nieuwe buur. Of maak een buurtapp waarin je niet alleen over pakketjes praat, maar ook over zorgen. Kleine dingen kunnen veel betekenen.

Achter elke voordeur zit een verhaal. Soms is het stil omdat niemand meer luistert.

Mario Schaalje
Wijkbeheerder